ای من فدای شیوه ی چشم سیاه تو

من یک پسرک اوگاندایی امروی تنم برگ گذاشته اندشلاق می زنند به پاهایمتا برقصمآنقدر که از حال برومبعدبرگ ها را از تنم می کنند- چه می کند عرق یک پسر سیاه با برگ شاهدانه؟- می گویند آدمی را به فراموشی می بردفراموشیکاک خسرو همه می خواهند فراموش کنند.کاک خسرومن یک دخترک ابوریجینالم*پدر یاغی ام را بستند به دو اسب سپیدو تنش را از هم گشودندطبق قانون، مرا از مادرم گرفتندوبه یک خانواده سفید سپردندپدرخانواده سفیدهر شب به سراغم می آمدو دکمه های سینه های سیاهم را باز می کرد.کاکا خسرومن رودخانه "قویق" هستم*تا همین دیروزماهیان ِ جوان، لخت ِ تنشان را با من می گفتنداما حالا تلخمو ماهیانی ساکت را از آنسوی "حلب" به اینجا می آورمماهیانی دست بستهچشم بستهبا حفره ای عمیق بر پیشانی.کاک خسروروی تی شرتم ...

ادامه مطلب